Bir insanın içindeki karanlığı görebilmek için, ona ışık tutman gerekir. Karanlık, asla kendi kendine aydınlanmaz.

Düşlerimizin peşinden gitmek, kalbimizi aydınlatır.

Karanlığı yalnızca ışık aydınlatabilir, karanlıkla savaşmak değil.

Gece, yıldızlarla konuşurken, içimizdeki karanlığı dağıtmayı başarabilecek miyiz?

Karanlık, karanlığı aydınlatır.

Karanlık yerlerde ışık aramak, insan olmanın gereğidir.

Gölgeleri aydınlatmak, karanlığı yırtmaktan daha zordur.

Karanlık sadece karanlık olmadığını fark ettiğinde, gerçek aydınlığı bulursun. Korkularınla yüzleş, gerçek ışığı keşfet.

Karanlık sadece dışımızda değil, içimizdedir de. Kendi karanlığını keşfedip aydınlığa çıkamayan, hep karanlıkta kalır.

Karanlıkta ne olduğunu göremediğin zaman, korku seni ele geçirir. Fakat ışığı yakıp içine bakmaya cesaret edersen, korkunun kaybolduğunu fark edersin.

Karanlığı yok etmek için sadece bir ışık yeter, umut.

Karanlıkta en çok korkulan, aydınlık yok diye değil, karanlık var diye korkulur.

Kendi içindeki ışığı bulmalısın.

Herkesin bir yıldızı vardır ve o yıldız kendi yolunu aydınlatır.

Karanlık bir odada ışığı görmek istiyorsan, önce kendi içindeki karanlığı aydınlat.

Güneş, en karanlık anımızda bile bizi ısıtır.

Karanlık bir odada bir mum yakarsanız, etrafı aydınlatır ama kendini feda eder. O yüzden aydınlık olmak için karanlığa ihtiyacımız var.

Karanlık, insanın içindedir. Dışarıda değil.

Bu halkın gözleri açılacak. Bu halka mucizeler göstereceğiz.

Gerçek dostluk, en karanlık anlarımızda bizi aydınlatacak bir ışık gibidir.