İnsanlar, sevdiklerini kaybettiklerinde gerçekten ne kadar yalnız olduklarını anlarlar.

Zaman, yaraları iyileştirir mi? Yoksa sadece acıyı unutur musun?

Bir anlık zevk için sonsuz acı çekmeye değer mi?

Hayat, bazen inanılmaz acı verici olabilir, ama yine de yaşamaya değerdir.

Bir insanın yaşamını sona erdirmek, bir sorunu çözmez. Yalnızca yeni bir acı yaratır.

Birini sevmek, her zaman biraz acı çekmektir.

Ölmek, bir şeyin bitmesidir. Biten şey ne olursa olsun, biten her şeyde acı vardır.

Bir insanın yüzünde gizli kalmış acıları okuyabilen birini sevmek, en büyük zenginliktir.

Geçmişte yaşanan acılar, gelecekteki mutluluğun temelini oluşturur.

Hayatta bazen en güçlü insanlar, en büyük acıları yaşayanlardır.

Zaman, en büyük düşmanımızdır. Zaman, tüm acıları silen bir akarsu gibidir.

Hayatta en büyük acı, sevdiğin insanın sana yabancılaşmasıdır.

Bir insan bir başkasının acısını nasıl hafifletebilir?

Hayatın anlamını aramıyorum, hayatın anlamı acıdır.

İçimde bir boşluk var. Yıllardır ölülerle konuşuyorum.

Bir insanın en büyük acısı, yalnız kalmaktır.

Bir insanın en büyük acısı, sevdiği birinin acısıdır.

Bazen en zor şey, birini sevdiğin halde onu kaybetmektir.

Gerçeği bilmek acıtır.

Belki de acı çekmek, insanı insana çekiyor.