Bir insanın en büyük acısı, sevdiğinin onu anlamadığını görmesidir.

Bir kez bir kadının kalbini kırdığında, onu tamir edemezsin.

Hayatta en büyük acı, sevdiğin kişinin gözlerine bakıp yabancılaşmaktır.

İnsanlar neden aşk acısı çeker? Çünkü onu kaybettiklerinde kendilerini kaybederler.

Bir keresinde bir kadın vardı, sizi sevdiğini söylerdi. O kadın benim değildim.

Kadınlar gelir, kadınlar gider. Ama geriye hep aynı acı ve pişmanlık kalır.

Bir kalbin kırılmasından daha acı verici şey, kalbinin hiç kırılmamış olmasıdır.

Sevdiğin kadını kaybedersen, aşkına inanmayan bir kadınla yaşarsın.

Bir kadının kalbini kırmak, dünyayı yıkmaktır.

Beni birazcık sevseydin, şu an burada olmazdın.

Aşkın acısı geçer mi? Geçerse gerçek aşk mıdır?

Sevda mı? O da neymiş?! Aşk mı? O da nedir?

Sevdiğiniz kişiyi kaybetmek, asla tam olarak iyileşemeyeceğiniz bir yaradır.

Ben hayatımda hiçbir zaman aşık olmadım.

Bir kadının en büyük korkusu, sevdiği adamın başka bir kadınla mutlu olmasıdır.

Benimle evlenmek istemiyorsun, değil mi? Beni gerçekten sevmiyorsun.

Seni seviyorum, ama sen beni sevmiyorsun.

Benimle evlen ve hayatımı mahvet.

Benimle evlenmek istemiyorsun, değil mi? O zaman bana yalan söyleme.

Bir kere bile sevmedin beni!