‘Ârif ol zülfüne, perîşân-ı mecnûndur nazarım.

“Ben Mecnun gibi divane değilim; beni seven Leyla’dan başkasını bilmezdiler.”

Yâd esen Leylâ mıdır Mecnûn içün ağlayan?

Dostun aşkı her an bir sır olur, kalbe nakış olup kanar.

Mecnun’un ‘Leylâ’ dediği yerde, birçok âşığın kalbi karardı. / O sevgiliden başka kimseye meyletmedi.

“Aşk, Mecnun’u kudretli bir aslan eder; onu sürümeye gönderdi mi hiçbir bağı koparamazsın.”

Korkma, çünkü aşk bize seslenmektedir. / Gökyüzündeki yıldızlar bile bu aşka tanıklık etmiştir.

Yüzünde güller açarsa gönül bahçesi, dikenleri de olmalıdır aslında kişiye hasret çektirsin.

Derd-i dilâra dûş ey âsumânım, / Kim bu işler ğayr-ı cihândandır.

‘Ateş-i visalini gönlümde azap gibi taşıyorum’ dedi / ‘Eğer gerekirse bu ateşi içerim.’

Bir hâne ki, dört yönlerini aşk ile donatmışsan / Her yanı bir meyhanedir gerçekte.

“Aşk” kelimesi, başka kelimelerin anlamını taşıyan bir merkez gibidir.

Bir gün seni sevdiği kadar beni de sevecek birini bulursun. Ama bil ki o kişi seni benim kadar sevemez.

Gören göz her şeyi görür, ama yürek, sadece sevdiğini!

Göğsünde bir aşk var, söz yok. Sükûtunda binlerce kelâm var.

Aşkta sevgiliyi aramak, suyu denizin içinde aramak gibidir. Oysa ki aşkın denizi insanın gönül deryasıdır.

İnsan yüreğindeki sevgiden ve özlemden başka hiçbir şey gerçek değildir.

Bir gönül var ki mâileşmekle kıymetlidir. Onunla bir hayat-ı ebediyeye gidilir.

Bir kadın aşkı için, tüm dünyayı feda edebilir.

‘…Ve sana güzelim demek için, gerçekten inanarak söylerdim.’