Birinin hayatına dokunabilmek, gerçek bir yaşam sürmek demektir.

İnsanlar, başkalarının yerine yargılama hakkına sahip değildirler.

Kendi zaaflarını yenmek için başkalarının zaaflarını kullanmak, en büyük acizlik değil mi?

Birlikte ağlamak, birlikte gülmekten daha fazla bağ kurar insanları. Acıyı paylaşmak, sevinci paylaşmaktan daha derindir.

Bir insanın kalbini anlamak, onun içine girmek değil, dışında durabilmektir.

Herkesin bir başka şekilde acı çektiğini düşünüyorum.

Bir insanı tanımak istiyorsan, onunla birlikte yürümelisin. Onunla yemek yemelisin.

Bir insanın yalnızlığını anlamak için, onun içindeki sessiz çığlıkları duymak gerekir.

Bir insanın değeri, başkalarına ne kadar değer verdiğiyle ölçülür.

İnsanları sevdim; onların hüznüne, sevincine, korkularına…

Gerçek yaşam, başkalarının yaşamlarına dokunabildiğinde başlar.

Hayat, her zaman sadece seninle ilgili değildir.

Bir insanın bir insana verebileceği en büyük hediye, onun acısını paylaşmaktır.

Güçlü olmak, başkalarını ezmek değil, zayıf anlarında onlara yardım etmektir.

Bir insanın en büyük hatası, karşısındakini olduğu gibi kabul etmemesidir.

Bir insana dokunmadan bakıp geçme, belki de onun son şansı olabilirsin.

Bir insanın yaşamı, onun neleri paylaştığıyla ölçülür. Paylaşamadığı hiçbir şeyin değeri yoktur.

Bir insanı tanımanın yolu, onun sesini değil, yüreğini dinlemektir.

Kendi aşkını, kendi acısını yaşayamayan, başkasının acısını da hissedemez.

Güçlü olmak için başkalarını ezmek gerekmez, gerçek güç insanı kucaklamaktır.