İnsanlar yalnız yaşar, buna alışmalı.

Kendi gerçeğini yaratmak için, gerçeklerden kaçıyoruz.

Gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalmamak için yalanlar uyduruyoruz.

Zor, korkutucu bir dünya. Ama bir o kadar da güzel.

Hiçbir zaman kimseye güvenme, en yakınlarına bile.

Etrafımızdaki insanların hayatı, bizimki kadar önemli değil.

Birini gerçekten sevdiniz mi, onu kaybettiğinizde anlarsınız.

Hayatın en güzel anları, sessizlikte saklıdır.

Yalnızlık bazen en iyi arkadaşıdır.

Kırılan kalpler, en güçlü bağları oluşturur.

Kaybolan sevdiklerimizi aramak, sonsuz bir sevginin belgesidir.

Gözyaşlarınızı kimse görmüyorsa, o zaman gerçekten ağlıyorsunuz demektir.

Hayat bazen en çok susarak konuşur.

Acımızı dindiremeyenler, umudumuzu da çalamazlar.

Birini sevmek, onun hatalarını bile sevmektir.

Susturulamayan bir annenin sesi, adaletin ta kendisidir.

Bizim sevgimiz, kayıplarımızın anısını yaşatmaya yetecek kadar güçlü.

Bir insanın yüzüne ne kadar bakarsan, o kadar az tanırsın onu.

Gözyaşlarımızla suladık toprağı, umutla yeşerten biziz.

Kayıplarımızın hesabını sormak için mücadelemiz bitmeyecek.