Zaman içinde, sevdiğimiz insanların yüzlerindeki detayları kaybediyoruz. Bir gün, bir bakıyoruz yabancı olmuşlar.

Hayat, asla tam olarak istediğin gibi olmaz, ama yine de yaşanmaya değerdir.

Gözyaşlarımızla yıkamak istediğimiz kalbe ulaşabilmek için, önce kendimize dürüst olmalıyız.

İnsanları tanıdıkça, köpekleri daha çok sevmeye başlıyorum.

Bir insanın en büyük acısı, kaybettiği insanı düşünmek değil, onun bir daha asla geri dönmemesi düşüncesidir.

Hayat, birlikte olmak istediğin kişiye söylenmeyen sözlerden ibarettir.

Bir günahı hatırlamak, onu tekrar etmekten daha ağır gelebilir.

Hayatta her zaman bir seçeneğimiz vardır, umutsuzluğa kapılmak ya da direnmek.

Kendi karanlığımızla yüzleşmek, içimizdeki ışığı bulmamıza yardımcı olabilir.

Umutsuzluk, insanın içindeki ışığı söndüren en büyük karanlıktır.

Kırılmış bir kalp, onarılmış bir duvardan daha güçlüdür.

Düşündüğümüz kadar yalnız değiliz, sadece birbirimizi duymaya cesaretimiz yok.

Geçmişinizi unutmak isteyebilirsiniz, ancak geçmiş sizi asla unutmaz.

Acı çekmekten korkmamalıyız, çünkü acı hepimizin hayatının bir parçasıdır.

Hayatımızı başkalarının görmesini istediğimiz gibi değil, bizim gibi yaşamalıydık.

Hayat, karanlık bir komedi gibidir. Gülmekten başka çaren yok.

Sessizlik, bazen en güçlü haykırıştır.

Bazen sessizlik, en güçlü çığlıktır.

İnsanlar ölümcül birer yaradılıştır.

Karanlığın içinde bir ışık arıyorum, ama bulamıyorum.