Dünya’nın sonu geldi ve kimse umursamıyor gibi görünüyor.

Yanıyoruz işte… Dünya yanıyor, biz yanıyoruz. Hepimiz yanıyoruz!

Bir şeyler ters gidiyor, ama kimse ne olduğunu tam olarak bilemiyor.

Gerçek yüzlerimizi gizleyerek, asıl kimliğimizi unutabiliriz.

Karanlıkta, yalnızca kendi çığlıklarınızı duyabilirsiniz.

Korku ve acı, asıl değişimi tetikler. Bu değişim, ya iyilik ya da kötülük tarafında olabilir.

Bir insanın içindeki canavarı uyandırmak kolaydır, ama onu susturmak imkansızdır.

Sadece dış görünüşe değil, içimizdeki canavarlara da dikkat etmeliyiz.

İnsan doğasının karanlığına rağmen, içimizdeki iyilik her zaman ışık saçmaya devam eder.

Kurt adamın laneti, onun için bir armağandır.

Bir insanın doğasındaki vahşi içgüdüler, onu yönlendiren tek şey olamaz.

Benim için artık hiçbir şey önemli değil.

Bir insanın içindeki şeytanı uyandırma, çünkü onu uykuda tutmak çok daha iyidir.

Ah, kızım, senin için ölmek gibi bir şey bu.

Kardeşim öldüğünde kılıcı kanımdan temizledi, ama senin kılıcın kanımda kaldı!

Korkarım ki, annenin hayaletinden daha kötüsü, annenin hayaletidir.

Geçmişin hayaletleri, zihnimizi ele geçiriyor.

Bunu yapamazsınız! Bu işkence! Bu cinayet!

Gerçek acı, ruhumuzun derinliklerinde yatar.

İnsan ruhu, kendi kendine bir zindan oluşturabilir mi?