İnsanlar çoğu zaman kendilerini sevdiklerine adamak yerine, sevdiklerini kendilerine adarlar.

Çok geç olduğunda, insanın özgürlüğü, anlamı kalmaz.

Bir kadın, bir erkeğin en iyi dostudur. Bir kadın, bir erkeğin en kötü düşmanıdır.

İnsanlarla konuşmayı sevenler için en büyük suskunluk; yalnız kalmaktır.

Kimse yalnız değil, yalnız olmak isteyen var.

Bir insan bir insanı nasıl anlar ki?

Bir insanın bir insana olan ihtiyacı kadar, bir insanın bir insana olan güveni de yoktur.

Bir insanın bir insana ihtiyacı olduğu kadar, bir insanın bir insanı sevdiği de yoktur. Herkes, her şeyin bir bahane olduğunu anlayana kadar.

Ne yapalım, işte bu hayat. Kimi zaman bir adamın yüzüne bakamazsın, bazen de onun arkasına.

Benim de bir kızım var, şişman, yamuk burunlu ve radyant fikirli.

Hiçbir erkek tek başına yaşayamaz. Ve hiç kimse tek başına ölemez.

İnsanları tanıdıkça onlara daha az güveniyorum.

Bir insanın ne kadar yalnız olduğunu, yalnız kalana kadar anlayamaz.

İnsanlar sadece insanlara ihtiyaç duyduklarında hatırlanır.

Yalnızlık, insanı insana mahkûm eder.

Bir insanın, bir insanı sevmesi kadar doğal ne olabilir ki?

İnsanlarla ilgili en büyük yanılgı, onları olduğu gibi kabul etmektir.

Bir insanı tanımak istiyorsan, onu güldür. Gerçek yüzü o zaman ortaya çıkar.

Birini kazanan yapar mı? Yoksa kazanan mı birini yapar?

Herkesin birbirine karşı ne kadar yabancı olduğunu anlamak korkunç bir şey.