Savaşın ortasında beklemek, ölüme hakim olmaktır.

Ölüm, hiçbir zaman beklenmedik değildir.

Ölüm, aslında tek kaçınılmaz son değil mi?

Hayat bir cehennemdir, ölüm bir rahatlama.

Ölüm yaklaşıyor. Onu tanıyorum, onun kokusunu alıyorum. O beni arıyor, beni çağırıyor.

Beni dinle, hayat çok kısa. Ölümse daha da kısası.

Ölüm kimi bekler, belli değil. Ölüm herkesi bekler.

Herkesin bir gün ölmesi gerekir.

Bir insanın ne zaman öldüğünü anlamak, onun hayatı boyunca ne zaman yaşadığını bilmekten daha zordur.

Bir insan ölünce, bazen birinin güzelliğini kaybettiğini düşünürsün. Bir insan ölünce, bazen birinin evine bir daha giremeyeceğini düşünürsün, evet. Ama bir insan ölünce, onun bir daha asla bir kitabı okuyamayacağını düşündün mü hiç?

Herkes ölür, fakat herkes gerçekten yaşamaz.

Sadece cesetler konuşmaz, ruhları da konuşur.

Ölüm sonsuz bir uyku değil, yeni bir doğumdur.

İnsanlar öldüklerinde, gerçekten yaşadıklarını fark ederler.

Ölümünüzü ne zaman beklemeye başlayacağım? – Beklemeyeceksin.

Bir insanın ne zaman öleceğini kimse bilemez, belki de şu an bile onlarca insan ölüyordur.

Bütün dünya bir mezarlık, biz de ölüleriz, farklarımız yok, sadece mezarlardaki taşlarda yazan isimlerimiz farklı.

Bir adam öldüğünde, bir erkek yaratılır.

Bir kadının sana ihanet etmesine izin verme, onu öldür.

Bir kadını öldürürken kendine hakim olmalısın.