Umutsuzluk

Yanlış zamanda doğmuşum. İnsanlık benden daha aşağılara doğru gidiyor.

Karanlık bir sokağa girdim ve artık geri dönüş yok.

Kendimi öldürüyorum, çünkü hayatta bir şeylerin peşinde koşmaktan yoruldum.

Umutsuzluk, insanın en büyük düşmanıdır.

Benim için bir daha hiçbir şeyin önemi yok. Hiçbir şey…

Savaşın bitmesine az kaldı, ama savaşın kendisi bitmiyor.

Hiçbir şey yapılamaz. Hiçbir şey yapılmaz.

Kahrolası hayat, kahrolası dünya!

Her şeyin sonu geldi.

Güneşin battığı yerde, en karanlık geceler yaşanır.

Gökyüzüne baktığında, yıldızlar senin için parlıyorsa, mutlaka bir yerlerde biri senin için ağlıyordur.

Herkesin içinde bir şeyler vardır; bazıları anılarını, bazıları ise hayallerini öldürür.

Bir umut ışığı görüyorum, ama benim için değil.

Hayatımın gerçekten bir anlamı olmadığını hissediyorum.

Hayat çok kısa, insanlar çok kötü.

Hayat ne kadar acımasız, değil mi?

Bir şehir ne zaman susuz kalırsa, o şehirde umut da tükenir.

Hayal kırıklığı, umutların ölümüdür.

Ağlamamak lazım, ağlamamak lazım, ağlamamak lazım…

Bu savaşta ölmekten korkmuyorum, ama Kolberg’in düşmesinden korkuyorum.