Umutsuzluk

Burası hayatta kalmak için değil, ölmek için bir yer.

Kimse yardım gelmeyecek. Sen ve ben burada tek başına kaldık.

Bir gün benden korkmayacak biri çıkacak mı?

Kıyısız deniz gibiyim, batacağım.

Öyle düşünüyorum ki, artık bu savaşlar daha fazla anlam ifade etmiyor.

Hayatımızı buna borçluyuz. Başka türlü olamazdı.

Açlık bir zehirdir, bir yanıyla seni öldürür, bir yanıyla sana hayat verir.

Yalnızım.

Dünyayı yok etmek için bir şeyler yapmam gerekiyor. Zaten ölmek üzereyim.

Ben artık dayanamam! Bu kadar çok şeyi değiştiremem!

Şu dünyada herkes bir şekilde mutsuz. Kimi parasız, kimi sevdasız, kimi de umutsuz.

Beni evlatlık alırlar mı? Beni evlatlık alırlar mı?

Sonsuza kadar birlikte olmamız imkansız, buna inanmıyorum.

Yeterince uzun süre yaşadım, artık yeter.

Allah’ım, bize yardım et!

Yaşamak, bir filmde oynamaktır ve film her zaman kötü biter.

Umutsuzluk, yüreğimizi donduran bir kış gecesi gibidir.

Güneşin doğuşunda kaybolan umutlarımız.

Kuşlar uçarken biz yere düşüyoruz.

Her sabah yeni bir intihar girişimi.