Hayatımızdaki en büyük acı, sevdiklerimizin bize yabancılaşmasıdır.

Hayatta en büyük acı, sevdiğin kişinin seni sevmediğini bilmektir.

Bazı yaralar asla iyileşmez, sadece unutulur.

Burası savaş, burada insanlar ölüyor!

Bir insanın sevgisi ne kadar büyük olursa, o kadar acı çeker.

Dünya cehennemdir ve cehennemde yaşarız.

Acı, insanı daha güçlü kılar.

Ben bir anneyim ve mezun olursun ama benim çocuğum olamazsın.

Bu korkunç bir şey. Beni burada bırak, annem. Ben burada değilim.

Kalbimdeki yangını, içimdeki fırtınayı görebiliyor musun?

Beni sevmediğini biliyorum, beni sevmediğini biliyorum!

Bütün acılar benim için bir oldu.

Bir insanın anası bile dayanmaz böyle bir acıya.

Ağlamayı unuttum, içimde bir yerde oturuyor.

Savaşın sonunda kazananlar bile kayıplarla doludur.

Acıyı hissetmek, hayatın bize sunduğu en değerli deneyimlerden biridir.

Bir insanın sessizliği, bazen en yüksek çığlıktan daha fazla acı verebilir.

Zaman her yarayı iyileştirmez, bazen sadece acıyı unutmayı öğretir.

Geçmişte yaşanan acıları unutmak kolay değil, ama gelecekteki umutlarımızı kaybetmek de değil.

Her aşk, biraz da acıya benzemek zorundadır. Çünkü acı, aşkın en derin haliyle tanışmamızı sağlar.