Bir insanın kalbindeki en büyük yara, sevdiği insanın kendisine vurduğu yaradır.

Bazen gülümsemek, içindeki acıyı bile unutturabilir.

Bir insanın yüreği, ne kadar büyükse, içindeki acı da o kadar büyük olur.

Hayatta bazen en sevdiğiniz kişi, size en çok acı veren kişi olabilir.

O anı hatırladıkça göğsümde bir şeyler sızlar.

Kimse beni sevmedi. Ben de kimseyi sevmedim.

Yalnızca acı çekenler, gerçek mutluluğu hak eder.

Yüreğindeki acıyı dışa vurmak, onu hafifletmenin ilk adımıdır.

Savaşta yalnızca bir gerçek vardır, o da ölüm.

Her acı, bir şekilde son bulur. Ya iyileşir ya da yok olur.

Bazı insanlar sadece acı çekmeyi hak eder.

Gerçek adalet, başka birinin acısını çekmeden önce kendi acımızı hissetmektir.

Geçmişte yaptığım hataların acısını çekiyorum.

Zaman, yüreklerdeki acıyı iyileştirmek için yeterli değildir.

Hayatımın aşkını kaybettim.

Acı çekmek, kendi kaderimizi yaşamak demektir.

Aşk, bazen vücudumuzda bir yara açar. Bu yara kanar, acır ve iz bırakır.

Bazen gerçeği bilmek, en büyük acıyı yaşamaktır.

Geçmişte yaşanan acılar, gelecekteki mutluluğun temelini oluşturur.

İnsanlar, birbirlerini sevdikleri kadar acı çekmeleri için yaratılmış olabilir mi?