Affetme

Ben bir suçluyum. İnsanlar benden nefret eder. Beni affet.

Başkalarının hatalarını affetmek, kendi huzurun için yapılacak en büyük iyiliktir.

Tanrı’nın bizi affetmesini istiyorsak, önce kendimizi affetmeliyiz.

Hatalarını kabul etmek, kendini affetmenin ilk adımıdır.

Hepimizin bir günahı var.

Gözyaşları özür dilemez, sadece akar.

Sevdiklerine zarar veren biri olmak, en büyük acı çekmektir.

Bir anne, bir kızına özür dilerse onu affetmesi gerekir.

Geçmişi unutmak, geleceği affetmek demektir.

Kendini affetmeyen, başkalarını affedemez.

Gözlerinden öpüyorum çocuğum, seni affetmemi istiyorsan önce beni öldür.

Önce kendini affetmek gerekir, sonra başkalarını.

Kırgınlık ve öfke, içinde taşınması en ağır yüklerdir.

Kendini affetmek, bir başkasını affetmekten daha zordur.

Başkalarını affetmek, kendine olan saygını korumandır.

Gerçek güç, başkalarını affetmek ve kendini affetmektir.

İnsanlar hata yapar, affetmek ise tanrısaldır.

Bazen insanların sana yaptığı haksızlıkları unutmalısın, yoksa seni öldürür.

Bir gün seni affetmek için beni zorlayacak biri çıkarsa, onu bul ve affet.

İyi bir günümdeyken biri yolda beni ittirdiğinde bile, ‘Özür dilerim’ derdim.