İnsanın en büyük güçlüğü, kendi içindeki karanlığı aydınlatmaktır.

Işık, kararlılık ve sabırla gelir.

Karanlık, aslında içimizdeki ışığın yokluğudur.

Bir mum diğer bir mumu tutuşturmakla ışıktan bir şey kaybetmez.

Gölgeler, ışığı daha belirgin kılar. Korkularımız da bizi insan yapan şeylerdir.

Sevgi, en karanlık zamanlarda bile insanı aydınlatabilir.

Karanlıkta, ışıkla savaşmaya gerek yok. Işıkla sadece barış yapabilirsin.

Bir insan, kendi içindeki karanlığı aydınlığa çevirebilirse, geriye kalan her zorluk çözülebilir.

Bir umut varsa, bir gün güneş yeniden doğacak demektir.

Karanlık, bazen içimizdeki en parlak ışığı açığa çıkarır.

Karanlık, ışığın yokluğu değildir. Karanlık, ışığın yalnızca gözümüzle göremediğidir.

Karanlık, içindeki ışığı ortaya çıkarır.

İçimizdeki ışık ne kadar küçük olursa olsun, yine de karanlık aydınlanır.

Bazen, karanlığı aydınlatmak için içimizdeki ışığı bulmalıyız.

Karanlık, ışığı daha parlak kılar.

İçindeki karanlıkla savaşmadan, gerçek aydınlığa ulaşamazsın.

Karanlıkta yürüyorsan, ışığı kendin olmalısın.

Gökyüzünde yıldızlar her zaman parlar, Chiara. Ne olursa olsun, ışığı görebilmen yeterlidir.

Unutma, umudun olmadığı yerde ışık da yoktur.

Karanlık gecede yıldızlar daha parlak görünür.