Gökyüzü yıldızlarla dolu, umut da yüreğimizle.

Köyde geçen her mevsim, bir yaşam döngüsünü temsil eder.

Bir köyde huzur, bir çiçeğin açtığı anda başlar.

Sadece insanlar değil, hayvanlar bile birbirlerini seviyor.

İnsanlar, bir kuşun ölümünü umursamazken, aslında doğayı umursamıyorlar.

Bir kuşun ölümü, doğanın dengesizliğini gösterir.

Yağmur yağdığında, yağmurun sesiyle birlikte tabiatın hüznü de yükselir.

Yıldızlar en parlak oldukları zaman doğuda doğar, batıda ölür.

Gökyüzüne bakarken, sonsuzluğu hissedebiliyorum. Belki de ölümsüzlük, oralarda saklıdır.

Bir insanın yaşamı, gökyüzünden düşen bir yaprak gibidir. Sıradan, sessiz ve kısa.

Gökyüzüne bakmak için kumara ihtiyacımız yok, yıldızları görmek için.

Bir insanın en büyük hatası, kendi doğasını inkar etmeye çalışmasıdır.

Büyük ağaçlar kökleri derinlere kadar salmıştır.

Güneş doğudan doğar, batıdan batardı. Biz de doğarız, ölürüz. Bu döngünün içinde var olmaya çalışırız.

Gökyüzü, denize aşık olmuş; her gün ona bir parça getirir.

Herkesin bir kıymeti var; önceki, sonraki, yaşayan, ölmüş. Hayvanların da bir kıymeti var, hatta taşların bile.

Ben bir çiğdemin sesiyim, bir köyün, bir evin duvarındaki çatlaktan gelirim.

Bir gün, bir yaprak düşecek. O gün rüzgar susacak, ağaçlar konuşacak. O gün, sen de unutma, sen de konuşacaksın.

Gün doğmadan gelir, gece de sona erer.

Güneşin doğuşu, umut dolu yarınları müjdeliyor.