doğa

Toprak, al, al da ver, ver! Toprak, ne kadar alırsan o kadar verir.

Toprak, toprağını kendi gübreleriyle örter, ona sahip çıkar. Toprak, kendi toprağına sahipliğin üstüne bir de sevgi katar.

Yürüyün, yürüyün şu kara toprağa, anlayınca anlayın, acıyınca acıyın.

İnsanın, insanı sevmesi kadar doğal bir şey yoktur.

Yalnız bir karınca ormanın ağaçlarına meydan okuyamaz.

Yıldızlarla konuşuyorum, bana her şeyi anlatıyorlar.

İnsanlar denizden su, gökyüzünden yağmur, yerden de toprak isterler. Sen sadece taş istedin, onu da aldın.

Güneş her zaman doğar.

Gölgelerin bile zamanı vardır. Her sabah olurken uzar, akşam olunca kısalır.

Geceleri ormanda dolaşan kurtları dinle, onlar da seni dinleyecektir.

Kurtlar her zaman çobanın hikayesini anlatır, çünkü onlar da kurtları dinler.

Burası, insanın doğayla barış içinde yaşayabileceği bir yer.

Gökyüzündeki renkler, hayatın güzelliklerini yansıtır.

Güneşin doğuşunu izle, her sabah bir umut doğar.

Burası güzel, değil mi? Deniz kokusu, güneş ve sen.

Gökyüzü yıldızlarla dolu, umut da yüreğimizle.

Köyde geçen her mevsim, bir yaşam döngüsünü temsil eder.

Bir köyde huzur, bir çiçeğin açtığı anda başlar.

Sadece insanlar değil, hayvanlar bile birbirlerini seviyor.

İnsanlar, bir kuşun ölümünü umursamazken, aslında doğayı umursamıyorlar.