Bir şeyin iyi olup olmadığını anlamak için, ona ne kadar tutkuyla sarıldığınıza bakın.

Başka bir şansınız yok. Bir kere doğruyu söylemelisiniz. Sadece bir kere.

Bir insanın yalnızlığını kabul etmesi, en büyük zorluktur.

Parayı alıp gitmek seni serbest bırakmaz. İstediğin zaman dönecek bir şey kalmaz.

Yalnız olmak, yalnız kalmaktan daha iyidir.

Bir insanın başka bir insanı sevmesi ne zor bir şey.

İnsanlar neden birbirlerine böyle acı çektirir?

Hayatlarımızı bize kimin verdiğini bilmiyoruz, öyle ya değil mi?

Bir şeyler yapmak, bir şeylere sahip olmak kadar zor değil. Onları sürdürmek zor. İşte zor olan da bu.

Belki de ıstakozlar da birbirlerine aşık oluyorlardır. Bizim gibi.

Sadece gözlerimizle konuşabildiğimiz anları hatırlarız.

Burada aşkın tanrıları yaşıyor.

Seni beklerken burada uyudum.

Bu oda bize ait değil, sahipleri burada değil.

Birlikte kaç defa buradaydık, hatırlamıyorum.

Burada hepimiz birbirimizi tanıyoruz, değil mi?

Sürekli aynı şeyleri söylüyorsunuz.

Hayat yalnızlık dolu bir çöl gibidir.

Güzel olanı değil, doğru olanı yapmalı insan.

Hatırlamıyorsun ama burada beni baştan çıkarıyordun.