Bir tane Tanrı vardır, insanlar ise onu yarattı.

İnsanlar, özür dilemeyi, affetmeyi severler. Bunun nedeni, aciz olduklarını bilmeleridir.

İnsanları tanıdıkça, köpekleri daha çok seviyorum.

Yalnızlık, yalnızlık, yalnızlık. İnsanın yalnız olması ne kötü bir şey.

Acı çekmek, Tanrı’ya daha da yakınlaştırır mı insanı?

Seni sevmiyorum artık, biliyor musun? Seni sevmemek benim için çok zor.

Hayatımızda gerçekleşen şeylerle ilgili konuşmamamızı mı istiyorsun?

Ben Tanrı’yım. Özgür ve korkusuz bir Tanrı. Beni kimsenin kurtaramayacağını biliyorum.

Bir gün, Tanrı’nın yüzünü göreceğim. Her şeyi anlayacağım.

Beni sevip sevmediğini bilmek istiyorum, iyi mi, kötü mü?

En büyük korkum, Tanrı’nın beni duymadığını hissetmek.

Beni kurtaracak kimse yok. Beni kurtaracak adam yok.

Çok korkunç bir şey, Tanrı’nın sessizliği.

Tanrı sevgidir, Tanrı mutluluktur. Beni sevdiğini biliyorum.

Hayat, en beklenmedik anlarda bize en büyük dersleri verir.

Gerçek sevgi, karşılık beklemeden verilen sevgidir.

Yalnızlık, en iyi arkadaşım oldu.

İnsanlar, birbirlerini anlamaya çalışmadan önce yargılamaya başlarlar.

Ben de bir insan sevdim, o beni sevmedi. Ben de bir insanı sevdim, o beni sevmedi. Ben bir insanı sevdim, o beni sevmedi. Ben bir insanı sevdim, o beni sevmedi. Ben bir insanı sevdim, o beni sevmedi. Ben bir insanı sevdim, o beni sevmedi. Ben bir insanı sevdim, o beni sevmedi.

İnsanlar insan olmak için çok çabuk unutuyorlar.