gerçeklik

Belki bir gün gerçeği hatırlayabiliriz.

Söylediklerim doğru olabilir, belki de yalan. Söylediklerimi hatırlamıyorum.

Unutmak mı, hatırlamak mı? İkisi de aynı şey.

Gerçekle karşılaştığında, ona dayanmanın bir yolu yok.

Gerçek yüzlerimizi gizleyerek, asıl kimliğimizi unutabiliriz.

Bu oda bize ait değil, sahipleri burada değil.

Gerçek kabuslar, uyanıp gözlerimizi açtığımızda başlar.

Gerçeklerin ışığı, sadece doğru zamanı bekler.

Belki de gerçek hayat, hayal ettiklerimizin ötesindedir.

‘Hayat, bir rüya gibidir.’ diyordu ve ekledi: ‘Göründüğü kadar gerçek değil.’

‘Bilirim’ dedim, ‘bu dünya bir rüyadır, uyumaya yatarken gözümüz açılır.’

İnsanın doğruyu görmesi, onu kabul etmesi için yeterli midir? Belki de dünya güzeli olan kötüdür!

‘Ölüm her an gelir’ deyü milletlerin halk arasında söyledikleri bir laftır. Gerçektir; ama görmek lazım.

Görünen her şeyin ardında görünmeyen bir hikmet vardır.

İnsanın yüzüne ve gönlüne ayna tutulduğunda, gerçek kişiliği ortaya çıkar.

‘Cismin var mı sana,’ dedi ‘var.’ / Bir kere daha bastırdı ki vücudunu.

Bir hâne ki, dört yönlerini aşk ile donatmışsan / Her yanı bir meyhanedir gerçekte.

Görünen, görünmeyeni gösterir; iyi kötüyü, karanlık aydınlığı açığa çıkarır.

‘Gerçekten sevilen insanlar’ diye bir şey olmadığını anlayışsız insanların içine sindirdim; zira hiçbir dostluk zarar gelmeksizin devam edemez.

Gerçekler dili kelimelerle değil, kalplerde sessizce konuşur.