İnsanlar birbirini öldürmeyi sever, güzel bir ahenk gibi öldürmeyi.

İnsanların yüzde 95’i, ne olacağını bilmemekten korkar.

İnsanlar ne yaparsa yapsın, herkesin bir günahı vardır.

İnsanlar, gerçeği taşıyamazlar.

Bir insanın nasıl yaşadığını anlamak için onun öldüğü zamanı görmek gerekir.

Savaş, insanın en karanlık ve vahşi yönlerini ortaya çıkarır.

Bir adamın gerçek yüzünü görmek istiyorsan, ona iktidar ver.

Hayal gücü olmayan bir insan, ölü bir insandır.

Bir insanın bedeni ölürse, onun ruhu da ölür mü? İnsanın ölümü ne zaman gelir, onu kim bilebilir ki?

Bir insanın yüzüne baktığınızda, aslında bir aynayı izliyorsunuz. Çünkü her insan, içindeki yansımayı taşır.

Bir insanın yüzüne baktığınızda, o kişinin içindeki karanlığı göremezsiniz.

İyilik ve kötülük bir çizgi üzerindedir, sadece insanlar bir seçim yapar.

İnsanlar kendi düşüncelerinden daha fazla acı çekerler.

Gerçek şu ki, insanlar o kadar acımasızdır ki, onlara karşı koyamazsınız.

İnsanları sevdim; onların hüznüne, sevincine, korkularına…

Bir insanın içindeki sonsuzluğu keşfetmek, onun en derin duygularına ulaşabilmektir.

İnsanlar barışı sevmezler; onlar savaşı severler. Barış, yalnızca savaşın araçlarından biridir.

İki tür insan vardır, birinciler çalışır, çalışır ve çalışır. İkinciler düşünmeden doğar, yaşar ve ölür.

İnsanın kötü olması kadar kötü bir şey yoktur.

Bakın, hepimiz ölüyüz, ama ölüler bile ölüme alışamıyor.