Insan dogasi

Bir insanın ne kadar yalnız olduğunu anlatan bir hikaye bu, bay Stevens.

Bir insanın gerçek doğasını anlamak için, onun geçmişine bakmak gerekir.

İnsanlar, hep acı çekerler. Bunu kabul etmelisin.

Dünya bir savaş alanıdır ve insanlar birbirine savaş açar.

İnsanların acıları, onların yaşamak zorunda oldukları dünyadan daha büyüktü.

Savaş, insanları en iyi ve en kötü yönleriyle gösterir.

Silahlar insanları öldürür, insanlar silahları.

İnsanlar, yalnızca öldürmezler; öldürmenin ötesinde bir şey yaparlar: insanları öldürmeye alıştırırlar.

Bir insan ne isterse onu yapar, çünkü insan istemek için yaratılmıştır.

Bir insanın gerçek yüzünü görmek istiyorsan, ona güç ver.

Herkesin içinde biraz karanlık, biraz ışık vardır. Önemli olan hangisinin ağır bastığıdır.

Bir insanın en büyük korkusu, yalnız kalmaktır.

Bir insanın gerçek yüzünü, ona güvenmek zorunda kaldığında görürsün.

İnsanlar birbirlerine neden yalan söyler? Çünkü yalanlar gerçeklerden daha basittir.

Kimse kimseyi gerçekten tanıyamaz. Tanıdığını sananlar, en çok yanılanlardır.

Kimse onun kadar korkak olmamıştı, kimse onun kadar cesur olmamıştı.

İnsanlar üzerine düşündüğümde, kafam karışıyor. Kimi seveceğimi, kimden korkmam gerektiğini, kimin bana zarar vereceğini anlamıyorum.

İnsanlar ikiye ayrılır. İyi insanlar ve kötü insanlar. İyi insanların da kötü bir günü olabilir, ama asla kötü olamazlar.

Hırs, insanoğlunun en büyük düşmanıdır.

Bir insanın en büyük korkusu yalnız kalmaktır.