Bir insanın değeri, ona hayat verenin değeri kadardır.

Hayatta başarı, doğru insanları tanıyabilmekte yatar.

İnsanlar birbirlerine neden bu kadar kötü davranırlar? Neden birbirlerini anlamak yerine sürekli kavga etmek isterler?

Neden mi yalnızım? Çünkü insanlarla bir arada olmak için yanımda bir nedenim olmalı. Bu neden, insanlarla bir arada olmak için yeterli değil.

İnsanlar, birbirlerini daha fazla anlamaya çalışsalar, belki de dünya daha güzel bir yer olurdu.

Bir insanın önünde yaşamak, onu tanımanın en iyi yoludur.

Bir insanın değeri, sahip olduğu parayla değil, sahip olduğu insanlarla ölçülür.

Birini gerçekten tanımanın tek yolu, onunla vakit geçirmektir.

İnsanlar ne kadar yalnız olabilir.

Bir insanın gücü, karşısındakine olan sevgisiyle ölçülür.

Bir insanın kalbini tanımanın en iyi yolu, onun gözlerine bakmaktır.

İnsanlar, en yakın oldukları sırada bile yabancıdır.

Yalnızlık bazen en yakın olduğun anlarda bile seni sarabilir.

Bir insanın tek başına olması acı verici bir durumdur.

Bir insanın en büyük acısı, sevdiklerine acı çektirmesidir.

Hayat tuhaf; bazen en sevdiğiniz insanlar, en kötü şeyleri yapabilir.

Her şeyi paylaşmak istemezsin. İnsanlarla paylaştıklarınız, sizi yargılar.

Bir insan, yalnızca bir başkasının elinden tuttuğunda mutluluğu yakalayabilir.

Yalnızlık kader değil, tercih edilen bir durumdur.

Hayatta en zor şey, insanların sizi tanımadan hakkınızda yargıda bulunmasıdır.