Bir yer var, bir zaman var, bir insan var. Ne kadar uğraşırsanız uğraşın, ne kadar ararsanız arayın, ne kadar beklerseniz bekleyin; hiçbir şey bulamazsınız. Bulamadım işte, bulamadım.

Sana kavuşmak için yıllarca bekledim, şimdi seni kaybetmek mi?

Hayatta bazen kaybetmek, aslında kazanmaktır.

Savaşın kazananı yoktur, sadece kaybedenleri vardır.

Sevdiklerimizi kaybetmek, en büyük acıdır.

Savaşta herkes biraz ölür.

Bir kadın önce sevdiği adamı kaybeder, sonra da onunla birlikte olmayı hayal eder.

Bir zamanlar kendimi iyi hissederdim. Şimdi ise beni mahvedeceklerini biliyorum.

Savaşın gürültüsü arasında, dostlarımın sesleri sustu. Yalnızım, yalnızım ve kılıcım elimde…

Bir askeri bir daha görememek, bir daha sarılamamak, bir daha öpememek.

Daha fazla dayanamam. Beni bırakıp gittiğinden beri, içimde bir boşluk var.

Her şeyi kaybettim. Her şeyi. Tek başıma kaldım.

Bazen kaybetmek, gerçek değerlerin farkına varmamızı sağlar.

Hayatta en zor olan şey, sevdiğin birini kaybetmektir. Onu geri getiremezsin, sadece hatırlayabilirsin.

Kadınlar için en kötü şey, bir erkeğin sevgisini kaybetmektir.

Hayatta en zor şey, gerçek sevgiyi bulmaktır. Onu bulduğunda ise kaybetmek.

Zihinlerimizi bir anlık duraklama yüzünden mi kaybettik?

Bebek öldü mü?

Bir insanın yaşamında en büyük yara, sevdiği insanı kaybetmesidir.

İnsanlar, en çok kaybettiklerinde neye sahip olduklarını anlarlar.