Aşk, sevgiye benzemez. Aşk, acı çekmektir.

Bir insanın kalbini kırarak, ona dünyanın en acımasız eylemini yaparsınız.

Bazen en büyük zevkler, en büyük acıları getirir.

Gerçek aşk, kendi yıkımını getirir.

Bir insanın gülüşündeki acıyı sadece o insanın yüreği hisseder.

Gözyaşları, kalbin suskun dilidir.

Bir insan kendini öldürmedikçe, hayatın ne kadar acı verici olduğunu anlamaz.

Bir insanın acı çekmesi, onun daha insan olmasını sağlar.

Kırılan bir kalp, en güçlü insanı bile paramparça edebilir.

Zaman her şeyin ilacıdır, ama bazen yarasını da açar.

Buna güler misiniz? Bu bir kahkaha mı? Bu acıdır, bu öfke, bu zulümdür!

Kadınlar bir gün önceki acılarını, ölümle sonuçlanacak bir aşkı tercih ederler.

Zamansız ölüm, en kötü ölüm türüdür.

Bir insanın yatağında yalnızken hissettiği acı, hayatında yalnız olduğu acısından daha büyüktür.

Bir gülümseme, bazen en derin acıları bile gizleyebilir.

Kaybolmuş bir aşkı aramak, hiç yaşanmamış bir acıya maruz kalmaktır.

Sevdiklerimizi kaybetmek, hayatın acı gerçeklerinden biridir.

Bir insanın kalbi, ne kadar büyükse, içinde o kadar çok acı barındırır.

Güzel bir gülümseme, en derin acıları dindirebilir.

Bir müzisyen, en büyük acıları bile en güzel melodilere dönüştürebilendir.