İnsanlar yalnızca yüzeye bakarlar, onların derinliklerine inmezler.

Yaratıcım, bu dünyada kişinin tek silahı vaadidir.

Burası Cidade de Deus, burada herkesin hayali vardır. Kiminin ki hayatta kalmak, kiminin ki ölmek.

Ya ölürsün ya da yaşarsın. Seçim senin.

Tanrım, bana bir şans ver. Ya da benimle birlikte ölse, ona bile razıyım.

Her şeyin bir sonu vardır. Bir hayat bile.

Benim hikayem bitmedi, hikayem yeni başlıyor.

İster bir silah, ister bir kalem olsun, sonuç aynıdır. İkisi de ölümü getirir.

Kural #1: Kimse, Tanrı’nın Şehri’nde bir numara olamaz.

İlk kurşunu sıkan, sonuncusunu da sıkar.

İnsanları izlemeyi seviyorum. Ne zaman biri geçse, nasıl yürüdüğüne, nereye gittiğine bakarım.

Yalnız kalmayı tercih ederim, insanlarla konuşmak zorunda kalmamak için.

Yanlış kapıya vurdunuz, burada kırmızı ışık yanar. Yeşil ışık gördüğünüzde gelirsiniz.

Bir çocuğun sessizliği, en derin çığlığıdır.

Bir insanın melek olabilmesi için önce insan olması gerekir.

Hayat, sen ona güvenmeye başladığında seni en çok yaralar.

Bir çocuğun gözyaşları, dünyanın en acı şeyidir.

Hayatın başlı başına bir havaalanı. Kimi gelir, kimi gider. Kimi bekler, kimi uğurlar.

Seni hatırlamak istemediğim zamanlarda bile hatırlıyorum.

Herkesin içinde biraz ışık var ama bazıları bu ışığı kaybeder.