Bir insanın değeri, sahip olduklarıyla değil, kaybettikleriyle ölçülür.

Bazen kaybettiklerimiz, aslında bize kazandırır.

Bir savaşın sonunda kazanan, en çok kayıp veren olur.

İnsanın sevdiklerini kaybetmesi, duygusal yaralar açar. Ama insanın insanlığını kaybetmesi, ruhsal yaralar açar.

Bir insanın değeri, sahip olduklarında değil, kaybettiklerinde ortaya çıkar.

Sevdiklerimizi kaybettikçe, içimizdeki boşluk büyür. Ama bu boşluğu dolduracak olan yine sevgidir.

Bazen kaybetmek, aslında kazanmaktır. Çünkü kaybederken, gerçek değerleri bulabilir ve yeniden başlayabilirsin.

Bir şeyi sevmenin ne demek olduğunu öğrenmek, onu kaybetmekle mümkün olur.

Bir insanın kaybolması, bir ailenin de kaybolması anlamına gelir.

Sen benim kızımı kaçırdın!

Beni öldürdüler, John. Beni öldürdüler. Beni öldürdüler. Beni öldürdüler…

Ne var ki, eğer bizim aramızda birimiz şimdi ölüp de başka birimiz onu kurtarırsa, bu şeyi geri getireceğini sanmıyorum. Bu insan değil.

Hayat, insanın sahip olduklarını değil, kaybettiklerini düşündüğü zaman anlamlıdır.

Beni terk ettiğinizde, dünyada kimsem kalmadı. Beni terk ettiğinizde, her şeyimi kaybettim.

Bir kez unutulduğunuzda, her şey yavaş yavaş yok olmaya başlar.

Bir şeyi kaybetmek, onun değerini anlamak için en güzel yoldur.

Benim için artık her şey bitmiştir.

Hayatımda hiç kimseyi sevmedim.

Sevdiklerimizi kaybetmek, içimizdeki en derin karanlığı ortaya çıkarır.

Bir insanın kaybettiği şey, asıl onun ne olduğunu gösterir.