Hayat, bizi sevdiklerimizden çalan bir hırsızdır.

Hayatımda bir insan var, ama sanki bir treni kaçırmışım gibi hissediyorum.

Sevdiklerimizi kaybetmek, onları daha çok sevmemize neden olur.

Yalnızca sevdiğin insanlar ölür.

Savaş bittiğinde seni bekliyorum, ama sen geri dönmüyorsun.

İçimde bir boşluk var, bir şey eksik.

Bütün umutlarımı kaybettim, artık hiçbir şey umurumda değil.

Biz ayrıldık mı, yalnız kalırım. Ben yalnız nasıl kalırım?

Bazen birini kaybetmek, onu gerçekten ne kadar sevdiğini anlamanı sağlar.

Bir insanın sevdiği kişiyi kaybetmesi ölüm gibidir.

Bir insan hayatta en çok sevdiği şeyi kaybettiğinde, hayat ona yeniden öğretene kadar hiçbir şey yapamaz.

Bir gün, seni çok sevdiğimi fark edeceksin. Ama o zaman beni bulamayacaksın.

Bir şeyi kaybetmek, onun gerçekten ne olduğunu anlamak için gereklidir.

İlk kaybedeni benim.

Sevdiğimiz insanları kaybetmekten korktuğumuz için, onlarla birlikte olmaktan vazgeçeriz.

Sevdiklerimizi kaybettiğimizde, aslında onları içimizde daha derin hissederiz.

İnsanlar genellikle neleri kaybettiklerini anlamazlar, onları kaybettiklerinde.

Her şeyi kontrol etmeye çalıştıkça, her şey elimizden kayıp gidiyor.

Sevdiğin birini kaybetmek, bir parçanın eksik olduğunu hissetmektir.

Sevdiklerimizi kaybetmek, en büyük korkumuzdur.