Beni orada yalnız bıraktınız!

Bir insanın yalnız olmadığını hissetmesi, belki de tek gerçek mutluluktur.

Bir insanın tek başına yalnız olmadığını hissetmesi ne büyük mutluluktur.

Bazen yalnızlık, içinde kaybolduğumuz insanlar arasında hissettiğimiz şeydir.

Hayatta ne yaparsan yap, sonuçta yalnızsın. Kimse sana gerçekten destek olmaz.

Yanımda bir tek sen vardın. Ama seninle birlikte değildim.

Bir kalp, sevgiyle dolu olduğunda, yalnızlık asla kapıyı çalmaz.

Bir insanın evi yoksa, dünyada yalnızdır.

Bir insanın yalnızlığını anlamak için onunla birlikte olmanız gerekmez.

Kimse seni anlamıyor, seni gerçekten dinleyen yok.

Yalnızlık, içsel bir yolculuktur. Kendi kendine eşlik edebilmek, en büyük cesarettir.

Bir insanın yalnız olduğunu hissettiği an, dünya ona dar gelmeye başlar.

Bir yalnızlık var, sadece seninle dans etmek isteyen, sessizce ve derinden.

Bir yalnızlık var, seninle konuşmak isteyen, ama senin konuşacak kimseye ihtiyacın olmadığını bilen.

Hayat, kimi zaman insanlara yalnız kalmayı öğretir.

Beni herkes sevemez, işte bu yüzden yalnızım.

Kimse kimseyi sevmez. Herkes kendine ait bir duvarın ardında sevdiğini zanneder.

Yalnızlığın en zor yanı, yalnız kalmaya alışmış olman.

Kimse bana ‘Seni seviyorum’ dememişti. Ben de kimseyi sevmedim.

Kimse beni inanmıyor.