acı

İnsanlar, ne kadar üzücüdür ki, birbirlerini ancak yitirince anlarlar.

Bir insanı kaybetmenin acısı, bir insanı sevmenin mutluluğundan daha ağır basar.

Bir insanın kaybolmasının acısı, bir insanın ölümünden daha kötü olabilir.

Hayatımı yitirdim, hayatımı yitirdim!

İnsan o kadar kötü ki, sadece kendi acısını unutmak için bir şeyler icat eder.

Dünyada hiçbir şey insanın kendi kendine verdiği acı kadar acı veremez.

Acıya alışmak, insanı duyarsızlaştırır mı?

Sevdiklerimizi kaybetmek en büyük acı.

Kırılan kalp, bir daha eskisi gibi olmaz.

Beni vurdun, beni vurdun. Beni vurdun işte!

Sevdiklerimizi kaybetmek, içimizdeki en derin kırıklıklardan biridir.

Ben bittim… Her şeyi yitirdim.

Bir insanın acı çekmesi cennetin değerini artırır.

Hayat bazen çok acımasız olabilir.

Susuz kalmak, insanı içten içe kemiren bir kurbağa gibidir.

Bir insanın yaşamındaki en büyük acı, sevdiği kişinin acısını görmektir.

Birini sevdiğinizde, onun acısını çekmekten korkarsınız. Ama yine de onu seversiniz. Çünkü sevgi, acının kendisidir.

Geçmişte yaşanan acılar, bizi güçlü kılar.

Bir kişinin hayatını bitirmek, bir ömür boyu sürecek acıların başlangıcı olabilir.

Kalp yaralı olduğunda, ruh da kanar.