Insan dogasi

İnsanın içindeki kötülüğü keşfetmeye başladığın an, bütün özgürlüğün sona erer.

Kimse gerçekten saf değildir, içlerinde her zaman bir karanlık nokta vardır.

İnsanlar her zaman yaralı olacaklar, çünkü insanlar yaralarını iyileştirmeyi bilmiyorlar.

Bir insanın doğasındaki vahşi içgüdüler, onu yönlendiren tek şey olamaz.

İnsan ruhu, kendi kendine bir zindan oluşturabilir mi?

İnsanlar neden daima sorunları görmek isterler?

İnsanlar, özür dilemeyi, affetmeyi severler. Bunun nedeni, aciz olduklarını bilmeleridir.

Bir insanın kalbindeki kötülük, karanlık bir ormanda çırpınan bir kuş gibidir.

Herkesin bir günahı vardır.

Kimse yalnız değildir, lakin herkes yalnızdır.

İnsanlar ne kadar çok şey yapmak isterlerken, en çok yapamadıkları şeyi yaparlar.

Bazen savaş, insanın içindeki en karanlık ve en aydınlık yanlarını ortaya çıkarır.

Bir yanıyla âlemde birer nokta, bir yanıyla halk içinde herkes… Kendi noktasının kendi haricinde olan şeyleri hiç görmemek.

Bir kimsenin huyu, ancak onun sözleri ve davranışlarıyla anlaşılır.

Ölüm şüphesiz ki, insanı kendisine çeker; fakat kimse ölmek istemez.

İnsanlar, büyüklerinin işlediği kötülükleri hafife alıp küçümserken, kendi yaptıkları iyilikleri de büyütmektedir.

Her şeyden önce insanın kendi içini keşfetmesi gerekir.

‘Şu dünyada seyahat etmek insanoğlunun doğasına uygun bir iştir.’ dedi. ‘Çünkü insan hep ilerler, geriye dönmez.’

İnsanın yüzüne ve gönlüne ayna tutulduğunda, gerçek kişiliği ortaya çıkar.

Bir insanın ahlâkı, onun yaratılışında gizli olan bir özelliktir.