Bir ölüme daha ne kaldı ki?

Bazı şeyler için değer, sadece kaybedildiklerinde anlaşılır.

Bir kadını kaybetmek, onu yeniden kazanmaktan daha kötüdür.

Bir kere kaybettik mi, gerisi önemli değil.

Bir insanın başına en kötü şey, sevdiğini kaybetmek.

Benim evim yok, benim yuvam yok, benim çocuğum yok, benim sevgilim yok.

Sen benim babam değilsin, babam ölüdür!

Seni düşünmeye devam ediyorum, ama sonunda yok olacaksın.

Benim dünyam, yıkıldı, yıkıldı. Benim dünyam, yıkıldı.

Hepimizin içinde bir şeyler vardır, bir şeyler vardır ki bir daha asla geri gelmeyecek.

Bazen insanlar en çok sevdikleri şeyi kaybettiklerinde anlarlar.

Hayat, her şeyi kaybettiğinizde geriye neyinizin kaldığını fark ettiğiniz andır.

Seninle birlikteyken, kıyılarımı kaybetmiş bir gemi gibi hissediyorum.

Sevdiklerimizi kaybetmek, hayatın en acı gerçeğidir.

Bir insanın neye sahip olduğu değil, neyi kaybettiği onun değerini belirler.

Hayatta en zor şey, sevdiğin birisini yitirmektir.

Ölüm, sessiz sedasız yaklaşır ve her şeyi alıp götürür.

Karanlıkta kaybolup gitmiş bir aşkın izini sürmek… Gerçekten aptallık, değil mi?

Bir insanın öldüğü her an, bir parça insanlığımızı da kaybederiz.

Gelecek için umut taşıyamıyorum artık. Her şey kayboldu.