Her şeyden önce insanın kendi içini keşfetmesi gerekir.

Bir kimse dilini tutmazsa, başı belâdan kurtulmaz.

‘Ölüm her an gelir’ deyü milletlerin halk arasında söyledikleri bir laftır. Gerçektir; ama görmek lazım.

‘Şu dünyada seyahat etmek insanoğlunun doğasına uygun bir iştir.’ dedi. ‘Çünkü insan hep ilerler, geriye dönmez.’

‘Bilginin sonu yoktur.’, ‘Doğru söylemişsiniz!’, dediler.

“Ey müminler! Allah’a itaat edin, Peygamber’e itaat edin ve emir sahiplerine de itaat edin.” (Nisa Suresi – 59)

Bir şehri gözümle görmediğim zaman, onun hakkında bilgi sahibi olmağa çalışmam.

Yâni vuslat, gurbetten yılana dönüşmektir.

“Neml olur kişi, aklı selim sahibi olursa; gönlü güzelse her şeyi yerinde yapar.”

Gör ki ne menzil almış, ne de dostluk kurmuşum ben. Hiçbir yere aidiyetim yok.

Dünya bir kamburun sırtındaki deve misali dönüp durmakta, kim bilir nereye varacağını!

‘Seyahat insanı akıllı yapar,’ diyorlar. Doğru söylüyorlar. Fakat seyahatin şartlarına gelince…

Şunu unutma ki, mürşid-i kamil olan Allahü teâlânın iradesine karşı gelmekten sakının!

İnsanın kendi kendine yabancı olması ne büyük bir garabet, insanın bilmediği kendisidir.

İlim, vaktinde yapılan bir işin sonucunda meydana çıkan şeydir. Zira ilim sahibi olmayan kimse işini düzeltemez.

‘Hayır’ kelimesinin hakkını veren bir kimse için ‘evet’ demek yasaktır.

Güzellik ve çirkinlik, herkesin nazarında değişken olduğundan; güzellik zannedilen şey, insanda hayret uyandırmalıdır.

‘Ben’ dediğinde sen varsın. ‘Sen’ dediğinde ben varım.

Kendi nefislerinizin kötülüklerini örtmekle meşgul olun ki, başkalarının kusurlarını görmekten vazgeçesiniz.

‘Ben’ kelimesinden kurtul, ‘Sen’ kelimesine ulaş; o zaman gerçek sevgiyi bulursun.