Karanlıkta bir mum gibi, gecenin kuytusunda bir yıldız gibi parlarım.

‘Gönlümüzü sevinçle dolduran güzellikler bizimdir.’, diye düşündü ressam.

Bir çocuk olmalı insan, ve bir çocuğa bırakmalı her şeyi.

‘Benim adım hayat; ben değişmem,’ dedi. ‘Her zaman aynıyım.’

“Bir karanlıkta açan çiçeğin
Ruhuna selam olsun!”

Gözlerimle bir ölüyü gördüm
Kor gibi yanıp sönerken

“Uyumayın, uyumak yasaktır”, dedi
Ve mezarından kalktı.

‘Kendi saatinde’ diye bir şey yoktur, her an kendi saatidir.

‘Ben’ dedim. ‘Sen’ dedin. İşte bütün mesele buydu.

“Kendine ihanet etme en azından!” diye bağırdım. / O da sustu.

Bir anne bir çocuk doğurduğunda, tanrıya katılır.

Güzel olan, yolun kendisidir; / Bitimsiz ve neşeli bir yoldur.

“Hiçbir şey olmamış gibi”, dedi. / “Nasıl olsa hiçbir şey oldu.”

“Unutma:” dedim “Sevmek de bir sanattır.”

“Ben” dediğin ne ki? Bir hayal, bir masaldan ibaret.

Ölülerin sırlarına vakıfız biz. Biz âşıklarız ölmeyenlerden, korkusuz ve açıkça biliriz her şeyi.

Yalnızlık, kendi kendisiyle konuşmaktır.

Ağlayan bir çocuk gördüm, gülümsedim.

Kendini arayanların en çok kaybolduğu yer: Kendileri.

‘Her şeyi kaybettim!’ dedi. ‘Hayır,’ diye düşündü: ‘Hiçbir şey kazanamadım.’