‘Hayat’, her birimizin nefes alarak yaşamaya çalıştığı ölümle dolu bir hayaldir.

Göz görmeyince gönül katlanır mı, işitir gibi olmaz mı?

‘Hiç kimseye güvenme!’ diye kural koymuştu. ‘Herkesin ayağına taş değer.’

İnsanlar, birbirlerine ne kadar yaklaşırlarsa, o denli soğurlar.

‘Sevgilinin’ ve ‘dostunun’ en doğru tanımı budur işte: Eskidiği zaman da yenisini bulmaktır.

‘Meğer çocukluk her şeydir.’, demişti. ‘Gerisi zaman ve boş sözler.’

Görmemek safiyet demektir; gördüğünüz halde inanmamak gafilliktir.

‘Gönlüme düştün bir kere.’ dedim. ‘Çıkamazsın artık oradan.’

İnsan niçin sevilmek istesin?… Çünkü sevgi, insanın ruhunu aydınlatır.

Bir sevdaya tutulmuşsun, yandığın yerden başka söyleyecek lafın yok.

‘Ayrılık’ denen hastalık insanı nice kırar.

Gördüğümüz her şey hayal ürünü olabilir mi?

Bir gün herkes kendi içine bakacak ve gerçeği görecek. O zaman ne yapacağız?

İnsanın doğruyu görmesi, onu kabul etmesi için yeterli midir? Belki de dünya güzeli olan kötüdür!

“Ben” dedi karısına, “onlara ulaşırsam asla dönmemeye yemin ettim.”

“Bir adamın ne kadar zengin olduğunu söylemek için elbisesine değil, başının altındaki yastığa bakılmalıdır.”

Hiç kimsenin düşündüğünü yapmaması, hiçbir şeyi değiştirmez.

Nice zenginler, nice sultanlar geçip gitmiş ama yadigâr bırakmamışlar.

‘Dünyada en büyük nimet, sağlıktır.’ demiş atalarımız.

‘Geceleyin yıldızlar görünmez ise, denizde dalgalar nasıl bilinecek?’ diyerek şafak vaktinde gemideki adamlara fenerle yol gösterirdim.