İnsanlar, iyi ya da kötü, hep yalnızdır.

Kendi yarattığımız dünyada garip bir yalnızlık içindeyiz.

Her insan biraz yalnızdır, ama bir insanı sevdiğinde yalnızlık biter.

Yalnızlığımı paylaşacak bir arkadaşım yok.

Gücünü kaybeden bir kadın, dünyanın en yalnız varlığıdır.

Gece olunca yalnız kalıyorum, o yüzden seni düşünüyorum.

Yanımda kimse olmasa da yalnız değilim, çünkü benimle birlikte yürüyen bir gölge var.

Seninle birlikteyken kendimi yalnız hissediyorum.

İnsanlarla aramda hep bir mesafe olmuştur, hep oldu.

Beni anlamıyorsun, kimse beni anlamıyor!

Kendimi çok yalnız hissediyorum. Bu yüzden her zaman gülümseyerek, her zaman neşeli olmaya çalışıyorum.

Kimse kimseyi anlamaz. Herkes kendi başına yaşar.

Hiç kimseyle konuşmamak, kendi kendine konuşmaktan daha kötü değil mi?

Yapayalnızlık, en derin yaradır insanın.

Haklısın, yalnızım. Ama yalnız olmak bazen en iyi seçenektir.

Yalnızlık, acı bir öğretmendir. Yalnız kaldığında, kendi içindeki sesi duymayı öğrenirsin.

Burası ölülerin dünyası… Ve burada hiç kimse yaşamıyor.

Yalnızlık, insanın en derin kuyularında kaybolmasına neden olabilir.

İnsanlar yalnız doğar ve yalnız ölürler. Hayatta en büyük zorluk, yalnız yürüdüğün yolda, yalnız kalmanın zorluğudur.

Hayatta en büyük yalnızlık, kendi içinde kaybolmaktır.