“Sevgili” dedi. “Benim sevdama kadir misin?” Dedi: “Eğer sen kadirsiz isen ben kadirlere layık mıyım?”

Yüzünde güller açarsa gönül bahçesi, dikenleri de olmalıdır aslında kişiye hasret çektirsin.

Bir lokma ekmek için savaşanlar, bir gün herkesin ekmeğiyle doyacağını unutur.

‘Görmeden sevdiğim nesneler var,’ diyor. ‘Gerçekte onları seninle görmüştüm.’

‘Cismin var mı sana,’ dedi ‘var.’ / Bir kere daha bastırdı ki vücudunu.

Derd-i dilâra dûş ey âsumânım, / Kim bu işler ğayr-ı cihândandır.

‘Gel!’ dedi ‘Çok geç oldu.’ dedik. Yine ‘gel’ dedi. ‘Yeniden gelmeye geldim,’ dedik.

Ne kadar arasan da sende mevcut olanı; ne kadar araştırırsan nihayetsiz olanı bulamazsın.

‘Ateş-i visalini gönlümde azap gibi taşıyorum’ dedi / ‘Eğer gerekirse bu ateşi içerim.’

Gönül bir kuyudur, haktan ırak olma! Zira bu dünya ondan gafildir, yâd olma!

‘Ey nesli mahv olunmuş cihân-ı bâd-ı sabâ!’ diye bağırır sazın tel-i nâle. / Yoh yoh! Saz, neyleyip de sızlar böyle?

Bir hâne ki, dört yönlerini aşk ile donatmışsan / Her yanı bir meyhanedir gerçekte.

‘Kendinden geç’ dediler bana; ben de kendimden geçtim. İşte şimdi ne ararım ne de bulurum!

Gel gör ki işin aslı, herkes kendi gönlünde biten hikâyesini anlatır.

‘Dünya fânidir’ deyu ağlaya, ah edecekler hepimiz gibi…

Bir yere varmışsan başka yerlere gitme! Zira seferi başlamış olanın tekrar sefere niyeti yoktur.

Herkesin bir kusuru vardır, hoş görmek gerekir. Yoksa dünyada kimse yaşayamazdı.

‘Kimsesizlikten sıkılıp kaçış yoktur; çünkü kaderimizi biz kendimiz belirleriz.’ demiş bir filozof vezni…

‘Sabır ve tahammül eden herkes mertçe yaşar.’ diyen şair ne güzel demiştir.

Ey insan! Seni yaratan Tanrı’dan kork, düşman olma. Onu pek iyi tanımazsın, o senin en gizli yerini bilir.