‘Evladım!’ dedim ‘buraya gel. Korkma! Bu çakıl taşları sana muntazamdır’

‘Herkesin dilinde olan sözünü yazanın kalemi kırılsın.’ diyenler, bu kitaba neden ehemmiyet vermezler?

Bir ağaç, iri bir dala bağlı olmadıkça gövdesini uzatamaz.

‘Cihan gurbetgâh-ı ebedîdir.’ Sözünden maksad budur: Bu âlem bir yabancılık diyarıdır ve insanın asıl yurduna gitmesi gerekmektedir.

‘Dünya’ dedikleri şu devâlet-i dâr-ı fânîde, / Bütün mülk O’nundur her kimse ki hazine-i cihândadır.

Bu dünya bir satıhtır, geçici bir menzildir; Bir nevi misafirhanedir, konak yeridir.

“Söz” her şeydir. Sözün olmadığı yerde hiçbir şey yoktur.

“Aşk” kelimesi, başka kelimelerin anlamını taşıyan bir merkez gibidir.

Dil, akıl gibi bir hazinedir. Akılsız olanın dili de olmaz.

‘Kendini övmekle ilgilenme, sana ayar verenlerden daha iyi kimse bulamazsın.’ demiştir Yunus Emre. İnanmak gerekir ki doğru buydu.

‘Eğer bilgi sahibi değilsen sus!’ sözü; başlangıçta bir uyarıcı iken sonradan zorba ve cahilin silahına dönüştü.

İnsanın en büyük düşmanı, kendi gözünde mağrur olmasıdır. Zira insan kendisine hayran olduktan sonra, her şeyi hoş görür.

‘İyi gün dostu’ bin çeşit ise de ‘kara gün dostu’ bir tane bile fazla değilmiş.

Eğer insanlar senin hakkında konuşuyorlarsa bu, senin büyüklüğündendir. Çünkü hiçbir ağacın meyvesiz olduğu zaman altına taş atılmaz.

Bir kimsenin bir işi yarım kalırsa, o kimse o işte mağlup olmuştur.

“Bilgi sahibi olmayan kişi, cahiller topluluğundandır.” diyenler, hakikaten haktadır; çünkü bilgisizlik büyük bir utançtır.

“İnsan dünyaya neden gelmiştir?” diye sorduğumuzda; “Dünya insana ne vermek için var olmuştur?” sorusuna cevap aramalıyız.

Dil, insanın aynasıdır. Dilindeki yabancı kelimeleri bilmeyenin, yurdundaki dağları ve ovaları tanıması mümkün değildir.

Bir gün seni sevdiği kadar beni de sevecek birini bulursun. Ama bil ki o kişi seni benim kadar sevemez.

Yarın ne olacağını kimse bilemez. Hiçbir insan, yarının geleceğine emin olarak yaşamaz.