‘Herkesin dilinde olan sözünü yazanın kalemi kırılsın.’ diyenler, bu kitaba neden ehemmiyet vermezler?

‘Evladım!’ dedim ‘buraya gel. Korkma! Bu çakıl taşları sana muntazamdır’

‘Cihan gurbetgâh-ı ebedîdir.’ Sözünden maksad budur: Bu âlem bir yabancılık diyarıdır ve insanın asıl yurduna gitmesi gerekmektedir.

Bir ağaç, iri bir dala bağlı olmadıkça gövdesini uzatamaz.

Bu dünya bir satıhtır, geçici bir menzildir; Bir nevi misafirhanedir, konak yeridir.

‘Dünya’ dedikleri şu devâlet-i dâr-ı fânîde, / Bütün mülk O’nundur her kimse ki hazine-i cihândadır.

“Söz” her şeydir. Sözün olmadığı yerde hiçbir şey yoktur.

Dil, akıl gibi bir hazinedir. Akılsız olanın dili de olmaz.

“Aşk” kelimesi, başka kelimelerin anlamını taşıyan bir merkez gibidir.

‘Eğer bilgi sahibi değilsen sus!’ sözü; başlangıçta bir uyarıcı iken sonradan zorba ve cahilin silahına dönüştü.

‘Kendini övmekle ilgilenme, sana ayar verenlerden daha iyi kimse bulamazsın.’ demiştir Yunus Emre. İnanmak gerekir ki doğru buydu.

‘İyi gün dostu’ bin çeşit ise de ‘kara gün dostu’ bir tane bile fazla değilmiş.

İnsanın en büyük düşmanı, kendi gözünde mağrur olmasıdır. Zira insan kendisine hayran olduktan sonra, her şeyi hoş görür.

Bir kimsenin bir işi yarım kalırsa, o kimse o işte mağlup olmuştur.

Eğer insanlar senin hakkında konuşuyorlarsa bu, senin büyüklüğündendir. Çünkü hiçbir ağacın meyvesiz olduğu zaman altına taş atılmaz.

“Bilgi sahibi olmayan kişi, cahiller topluluğundandır.” diyenler, hakikaten haktadır; çünkü bilgisizlik büyük bir utançtır.

Dil, insanın aynasıdır. Dilindeki yabancı kelimeleri bilmeyenin, yurdundaki dağları ve ovaları tanıması mümkün değildir.

“İnsan dünyaya neden gelmiştir?” diye sorduğumuzda; “Dünya insana ne vermek için var olmuştur?” sorusuna cevap aramalıyız.

Yarın ne olacağını kimse bilemez. Hiçbir insan, yarının geleceğine emin olarak yaşamaz.

Bir gün seni sevdiği kadar beni de sevecek birini bulursun. Ama bil ki o kişi seni benim kadar sevemez.