Yüzünde güller açarsa gönül bahçesi, dikenleri de olmalıdır aslında kişiye hasret çektirsin.

“Sevgili” dedi. “Benim sevdama kadir misin?” Dedi: “Eğer sen kadirsiz isen ben kadirlere layık mıyım?”

‘Görmeden sevdiğim nesneler var,’ diyor. ‘Gerçekte onları seninle görmüştüm.’

Bir lokma ekmek için savaşanlar, bir gün herkesin ekmeğiyle doyacağını unutur.

Derd-i dilâra dûş ey âsumânım, / Kim bu işler ğayr-ı cihândandır.

‘Cismin var mı sana,’ dedi ‘var.’ / Bir kere daha bastırdı ki vücudunu.

Ne kadar arasan da sende mevcut olanı; ne kadar araştırırsan nihayetsiz olanı bulamazsın.

‘Gel!’ dedi ‘Çok geç oldu.’ dedik. Yine ‘gel’ dedi. ‘Yeniden gelmeye geldim,’ dedik.

‘Ateş-i visalini gönlümde azap gibi taşıyorum’ dedi / ‘Eğer gerekirse bu ateşi içerim.’

Gönül bir kuyudur, haktan ırak olma! Zira bu dünya ondan gafildir, yâd olma!

‘Ey nesli mahv olunmuş cihân-ı bâd-ı sabâ!’ diye bağırır sazın tel-i nâle. / Yoh yoh! Saz, neyleyip de sızlar böyle?

Bir hâne ki, dört yönlerini aşk ile donatmışsan / Her yanı bir meyhanedir gerçekte.

‘Kendinden geç’ dediler bana; ben de kendimden geçtim. İşte şimdi ne ararım ne de bulurum!

‘Dünya fânidir’ deyu ağlaya, ah edecekler hepimiz gibi…

Gel gör ki işin aslı, herkes kendi gönlünde biten hikâyesini anlatır.

Bir yere varmışsan başka yerlere gitme! Zira seferi başlamış olanın tekrar sefere niyeti yoktur.

‘Kimsesizlikten sıkılıp kaçış yoktur; çünkü kaderimizi biz kendimiz belirleriz.’ demiş bir filozof vezni…

Herkesin bir kusuru vardır, hoş görmek gerekir. Yoksa dünyada kimse yaşayamazdı.

Ey insan! Seni yaratan Tanrı’dan kork, düşman olma. Onu pek iyi tanımazsın, o senin en gizli yerini bilir.

‘Sabır ve tahammül eden herkes mertçe yaşar.’ diyen şair ne güzel demiştir.