Bir yıldan bir yıla bakarsın ki, ne bir çiçek açmış, ne bir yaprak düşmüş.

‘Ben’ dedikleri şey nedir? ‘Sen’ ve ‘O’, işte bu ikisi arasındaki engindir.

‘Aklım fikrim sende, veli’âmru’l-aleyh.’ / Dediğinde ziyade hararet artar içimde.

Gücüm yok, herkes kendi derdine düşmüş. / Her nerede olmayı arzu ederse sen de orada ol! / Geceleyin gündüzün ışığını gözlerim hâlâ.

Bir bakışınla nice bahr-i âzam eridi; / Bir tebessümle meğer bir şehri yaktın.

Zahmetli işte kemal var; meşakkatsiz rızkda zarar var.

Dostun ağyarın menziline düşersen dostundan kovulursun. Düşmanının menziline düştüğünde ise o zaman ondan kork!

‘Leylâ’ dedim gerçekten de bir gül idi; çünkü beni bir diken yaraladı.

Ne insanlar vardır ki, yıldızları seyrederler de cisimleri hakkında bir şey demezler.

‘Ârif ol zülfüne, perîşân-ı mecnûndur nazarım.

“Ben Mecnun gibi divane değilim; beni seven Leyla’dan başkasını bilmezdiler.”

Yâd esen Leylâ mıdır Mecnûn içün ağlayan?

İnsanın gönlü ariflerin hanesidir. Hakikat onda gizlidir.

Dostun aşkı her an bir sır olur, kalbe nakış olup kanar.

Mecnun’un ‘Leylâ’ dediği yerde, birçok âşığın kalbi karardı. / O sevgiliden başka kimseye meyletmedi.

“Aşk, Mecnun’u kudretli bir aslan eder; onu sürümeye gönderdi mi hiçbir bağı koparamazsın.”

Korkma, çünkü aşk bize seslenmektedir. / Gökyüzündeki yıldızlar bile bu aşka tanıklık etmiştir.

‘Nereye gidersen git, benimle gel.’ diyen bir ses işitsem eğer…

Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş; Bir bakarsın volkan olmuş, yanmışsın arkadaş.

‘Ben ağlamam’ dedim yağmur yağdı. ‘Seni seviyorum’ dedim gözlerin doldu.